Poezja

płócien manowce szept napotkał szept i z szeptem szedł szeptając słowa bezdźwięczny zamysł zmysły wiódł myśl myśl powiodła w niewolę tchu usta dotknęły drżących ust i wywiódł duszę duch na bezdroża płócien manowce skryły ich skroń ciało zastygło w krwawej kresce dusze wśród włókien chłonęły swą woń mierząc uparcie wzajemny bezkres lament i śmiech miast głosu zwykłego czerwoną strużką płynął po płótnie by wyczerpawszy się zniknąć lecz wkrótce zjawiał się znikąd rzęsiście kwitnąc pąkami farby z konturów ciała jak krople rosy tak pot kochanków okrył pajęczą materią hałas a potem wzrok zatrzymał wzrok mrok wstąpił w mrok czeluści wzruszeń źrenic otchłanie wciągnęły dech zadrżały ciała w zdziwieniu swem bezruch z bezruchem połączył się i w lustrze płótna zastygł odruchem martwej bawełny połacie głuszy zmacerowane wyblakłe białe przyjęły obłok zbłąkanej duszy pochylił malarz głowę nad ciałem potem swym okiem sięgnął nadzieję co tkwiła w kształcie kobiecej trwogi i chwycił w dłonie jej lęku knieje by zgubić je w gąszczu własnej pożogi w palącym strachu co wiał od południa wyborów nagłych mrocznych tajemnych gdzie świadkiem jedynym bezdenne oko i pamięć płócien jednako mu wiernych i kiedy dotyk zapadł się w dotyk wizja w spełnienie okruchy w całość owinął malarz własne marzenie w całun

muzyka: Adam Mazurek śpiewa: Marta Walesiak (Teatr Syrena)

niemożliwe - bez niego zaklął małą dziewczynkę swoim szklistym bezwzrokiem myślą gdzieś zabłąkaną nad ognistym potokiem chwycił ją - bardzo słabą siłą ciał bezramienia spowił ją jak obłokiem rzucił w otchłań bezcienia w dziwie niemym została nie pojmując niczego jedno wszakże wiedziała niemożliwe - bez niego

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

ciężar moich tęsknot kto utrzyma ciężar moich tęsknot komu nie zwiędną dłonie mimo że podparte a w ukłonie kawiarniany stolik kieliszek talerzyk i tańczy świecy płomień nie zniesie nikt słów bez końca słów o nieskończoności i w nieskończoność słów bez słońca utkanych z mgły we mgle i na mgłę kto utrzyma ten ciężar moich snów wszak brak tchu do ich wypowiedzenia i czasu nie ma i pieniędzy choć nastrojowo na krawędzi nietypowo bajecznie nie znosi dzień świtu wiecznie gdzieś jest ten szczyt radość bądź rozpacz gdzieś jest ten krzyk duma i wstyd i kres i otchłań

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

gdzie jesteś najdroższy gdzie jesteś najdroższy noc taka cicha dzisiaj jest zasnęły ptaki milczy pies a mgła całuje oczy bez końca wokół mnie szaro brunatne niebo na jego tle jak wycinanki z papieru kolorowego czarne kontury drzew wypełnione grafitową kredą mijam je stoją niczym wojsko część drzew przerośnięta część przygarbiona o zbyt krótkich to zbyt długich ramionach różnego wzrostu i różnej postury stoją wznosząc konary do góry wplatam w nie moje dłonie a myśli poruszają wargami one jak w modlitwie drżąc powtarzają pytanie o ciebie najdroższy gdzie jesteś noc taka cicha dzisiaj jest zasnęły ptaki

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

chcę być sam chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo a ty wściekaj się płacz snuj rozważania jak sobie życzysz ten wybór daję ci poznaj co łaska kochającego pana a teraz dość już basta pssst (bo) chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo może już jutro za tydzień lub w ogóle kwestia nastroju emocji któż to wie jeśli ochotę będę miał to cię przytulę teraz po prostu nie (bo) chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo masz przecież gifty przeróżne i wspomnienia fantazji skronie całowałaś dzięki mnie doceń kochanie me gesty i natchnienia i wybacz dzisiaj nie (bo) chcę być sam

muzyka: Marlena Zynger, Anna Borowska śpiewa: Marta Walesiak

nie ma mnie w harmonogramie nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć na najbliższy tydzień sprawdziłam często dzwoniłam widocznie jest wielu oczekujących mniej kłopotliwych bardziej zajmujących nie proszących o spotkanie pewnie nie chcą z tobą trwać luz konfitur mogą dać bez potrzeby zostawania na śniadanie nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć na najbliższe dwa tygodnie orzekła zgodnie i pogodnie Okręgowa Komisja Egzaminacyjna tę ciężką treść przyniosły mi słowa twe tak swobodnie w nich twoja siła jest i zawsze była nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć aż po kres Centralna Komisja Egzaminacyjna odrzuciła mój wniosek o powtórny test ponadto zabrakło środków na łapówkę myszy podziurawiły aktówkę pełną swobody bogatą w prawo do bycia młodym dziwnie zakochanym słabym i silnym w mnogości wyborów dinozaurem roślinnym nie ma mnie w twym planie zgodnie z twoim prawem

rec. Agnieszka Wielgosz

to jedno tango zatańczyć z panem chciałabym to jedno tango dusz bliskość tańcem będzie moim pośród chmur w czerwonej sukni podniebne tango niewielki rubin w koronie z szarych piór krapowa laka rozetnie błękit cynober ochrze poda rozświetloną dłoń pan spojrzy na mnie a wzrok przeniknie źrenic moich czerń by spocząć w umbrze i zmienić ją o ton wśród nadwiślańskich veridianów ultramaryny nurt i sjeny splotą bieg kibić swą złożę na ramieniu pana w duecie ze strachem krzyknie świerszcz kruki ze skarpy uniosą czarne włosy nad łazienkami i puławską przejdzie cień przy boku pana śnić będzie światło we łzach wzruszenia rozszczepi się ciemność zapadnie lecz barwy nie ustaną księżyc w ukłonie odda tytanową biel w nocnej ekspresji królować będzie szkarłat berłem mu werniks ja pana proszę o to jedno tango

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Ewa Dąbrowska (Teatr Żydowski)

miłość w Warszawskich Łazienkach miłość w Warszawskich Łazienkach widziałam wiele razy można spotkać ją w trou madame krąży wśród białych stolików w woni herbat i kaw młodzieńców i ich dam w muzyce słów starannie dobranych bądź wyśmianych przez satyra miłość ta smak ma szarlotki jajecznicy lub sera czasem stoi w alejce parkowej samotnie przy drewnianej ławce zapatrzona w liści rozmowę z wiewiórką i orzeszkiem bez świerszcza miłość ta duszę ma wieszcza co rozmawia ze swoim natchnieniem a słowa ulatują w przestworza niekiedy w trawie się chowa przy licealiście i licealistce a na stosie ich dyskusji i teorii nowej płonie pierwszym pocałunkiem miłość ta pachnie jak narcyz chwilami jak janowiec miłość w Warszawskich Łazienkach kroczy alejkami dumna jak paw i jego okiem spogląda na świat miłość ta jest kolorowa bezkompromisowa zdarza się że ucieknie jak spłoszony ptak lecz potem uparcie powraca i śpiewa na koronach drzew miłość w Warszawskich Łazienkach jest

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

Dzień z cyklu dni bez ciebie mija kolejny dzień z cyklu dni bez ciebie gramy tę scenę właściwe bez większych pomyłek czasem tylko któreś z nas zająknie się i w gotowy tekst zaplączą się słowa o tęsknocie ja częściej popełniam te wtrącenia łatwiej zapominam się tu prosiłabym reżysera o wyrozumiałość rola może zbyt trudna tak obiecuję powtarzać często będę ćwiczyć przed lustrem stanę się bardziej przekonująca dla siebie dla innych tylko proszę o cierpliwość nie wykluczam też kwestii mojego trudnego charakteru braku pokory wobec narzuconej konwencji zbyt wysublimowanego postrzegania rzeczywistości proszę wykorzystać w sztuce te cechy panie reżyserze bądź zwolnić mnie od razu proszę uwierzyć w możliwość innego przekazu coś na kształt pasji i namiętności w miejsce pustki obrazu odrobinę duchowości ja wiem panie reżyserze nie moją rzeczą stanowić o pana dziele jam aktor aktorzyna aktorzątko kaczątko brzydkie nie mnie łabędzi śpiew tylko kacze trele kaczele alternatywą milczenie i sen jutro następny dzień ta sama scena nowe ujęcia postaram się grać bez zarzutu muszę przecież zarobić na chleb tak minie kolejny mój dzień dzień z cyklu

rec. Agnieszka Wielgosz

tarantella pomieszały się nam dłonie zaskoczone zalęknione w ciszy myśli i łaknieniu w przerażeniu i rozterce choć pewnością swą wiedzione zagubiły nam się ręce dołączyły krople słone przyszły zewsząd były wszędzie pokłoniły się westchnieniom wzięły ciała w wiotkie lejce strużki plotły się z palcami wiły w bruzdach po przeguby by za nimi aż po łokcie w rzeźbie z żył popłynąć z trudem lecz uparcie tak zawzięcie brnęły ku ramionom jedne kiedy inne osłupiałe zapatrzeniem owładnięte opadały w tchnienia mgiełce niewidzialne znów na dłonie te tańczeniem swym przejęte zapadały w skroni głębie gdzie w skupieniu zrozumieniu pełzły czułe lekkie miękkie to znów wściekle oszalałe kotłowały się namiętnie w tym przedziwie i bezkształcie wśród muzyki co z zadumy i marzenia dwojga istnień zwykła istnieć samoistnie zaginęły nasze dłonie

Książka Nemini vox deneganda. Każdemu wolno mówić jest dostępna w sprzedaży w sklepach:

• EMPiK
• Główna Księgarnia Naukowa im. B. Prusa
• Traffic Club
• Tarabuk