Poezja

cantata de sal uniosłam w myśli sól twego ciała celebrowałam jej smak zamysł zmysł z solnej materii powstawał pałac kryształ ciosany dotykiem chwil budowla rosła w miarę istnienia w czasie dziwacznym w cyklu bez dni ściany pęczniały sufit się zmieniał kurczyły okna malały drzwi w solnych komnatach oddech gorący drążył bezwiednie snuł się to szalał rzeźbił w przestrzeni byt wędrujący tworząc posągi kreował marazm stałam bez ruchu naga wpatrzona wśród stalagmitów i innych brył śniłam o tobie śniłam tak o nas świat ginął w dali ledwie już ćmił plotły się pnącza szkliste i słone składały w szczyty fale i kry patrzyły oczy łzami zamglone chwycił je stupor trzymał i kpił dziw to nad dziwy niemoc tak wielka wśród ruchu soli wody i skroni gdy woni ducha moc niepojęta nie można ruszyć własnej swej dłoni

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

pstroto pstroto siedzi tuż za szafą furczy mieniąc własne cienie raz maleje to znów rośnie to zabawia się to drzemie bąbelkuje i pęcznieje to się kurczy dłuży chwieje zerka na mnie dziwo drżące pstro to smuci się to śmieje tlą się dziejstwa dziwne dzieje w ciszy wnęki za oknami igra światło z marzeniami biegnie prosto smugą śnienia knuje w desce baja ćmienia plącze w słojach drewna pieniach by w osnowach przywidzenia na drzwiach szafy w nocnym kinie tkać postaci zwiewne dymne co kiwają palcem na mnie ja pochwycić je niezdarnie pragnę z łóżka zamyśleniem aby z dziwnym nieistnieniem istnieć chwilę w sennych lśnieniach a tu widmo znika nagle ginie w chwilę już go nie ma nie istnieje na drew ścianie ni pod stropem ni w sklepieniach wszędzie zwykłość ciemna niema tylko w głowie szumu wiele zagrzmi jęknie wśród uśpienia czyżby pstroto lekko dumnie nie czekając przyzwolenia wyprzedzając chcenie durne brało myśli w cugle kpienia czy to niemoc pochwycenia blichtr natury i złudzenia zwykły pełnić swoją wolę tak na dolę czy niedolę czy po głupstwo czy natchnienie zwykło kryć się dziejstwa tlenie gdzieś za szafą za oknami pod podłogą pod stropami niezbadane niewiadome wydumane bądź przyśnione niedościgłe myśli mieniem uchwycone zachwyceniem

czyta: Krzysztof Łakomik (Teatr Witkacego)

płócien manowce szept napotkał szept i z szeptem szedł szeptając słowa bezdźwięczny zamysł zmysły wiódł myśl myśl powiodła w niewolę tchu usta dotknęły drżących ust i wywiódł duszę duch na bezdroża płócien manowce skryły ich skroń ciało zastygło w krwawej kresce dusze wśród włókien chłonęły swą woń mierząc uparcie wzajemny bezkres lament i śmiech miast głosu zwykłego czerwoną strużką płynął po płótnie by wyczerpawszy się zniknąć lecz wkrótce zjawiał się znikąd rzęsiście kwitnąc pąkami farby z konturów ciała jak krople rosy tak pot kochanków okrył pajęczą materią hałas a potem wzrok zatrzymał wzrok mrok wstąpił w mrok czeluści wzruszeń źrenic otchłanie wciągnęły dech zadrżały ciała w zdziwieniu swem bezruch z bezruchem połączył się i w lustrze płótna zastygł odruchem martwej bawełny połacie głuszy zmacerowane wyblakłe białe przyjęły obłok zbłąkanej duszy pochylił malarz głowę nad ciałem potem swym okiem sięgnął nadzieję co tkwiła w kształcie kobiecej trwogi i chwycił w dłonie jej lęku knieje by zgubić je w gąszczu własnej pożogi w palącym strachu co wiał od południa wyborów nagłych mrocznych tajemnych gdzie świadkiem jedynym bezdenne oko i pamięć płócien jednako mu wiernych i kiedy dotyk zapadł się w dotyk wizja w spełnienie okruchy w całość owinął malarz własne marzenie w całun

muzyka: Adam Mazurek śpiewa: Marta Walesiak (Teatr Syrena)

niemożliwe - bez niego zaklął małą dziewczynkę swoim szklistym bezwzrokiem myślą gdzieś zabłąkaną nad ognistym potokiem chwycił ją - bardzo słabą siłą ciał bezramienia spowił ją jak obłokiem rzucił w otchłań bezcienia w dziwie niemym została nie pojmując niczego jedno wszakże wiedziała niemożliwe - bez niego

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

ciężar moich tęsknot kto utrzyma ciężar moich tęsknot komu nie zwiędną dłonie mimo że podparte a w ukłonie kawiarniany stolik kieliszek talerzyk i tańczy świecy płomień nie zniesie nikt słów bez końca słów o nieskończoności i w nieskończoność słów bez słońca utkanych z mgły we mgle i na mgłę kto utrzyma ten ciężar moich snów wszak brak tchu do ich wypowiedzenia i czasu nie ma i pieniędzy choć nastrojowo na krawędzi nietypowo bajecznie nie znosi dzień świtu wiecznie gdzieś jest ten szczyt radość bądź rozpacz gdzieś jest ten krzyk duma i wstyd i kres i otchłań

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

gdzie jesteś najdroższy gdzie jesteś najdroższy noc taka cicha dzisiaj jest zasnęły ptaki milczy pies a mgła całuje oczy bez końca wokół mnie szaro brunatne niebo na jego tle jak wycinanki z papieru kolorowego czarne kontury drzew wypełnione grafitową kredą mijam je stoją niczym wojsko część drzew przerośnięta część przygarbiona o zbyt krótkich to zbyt długich ramionach różnego wzrostu i różnej postury stoją wznosząc konary do góry wplatam w nie moje dłonie a myśli poruszają wargami one jak w modlitwie drżąc powtarzają pytanie o ciebie najdroższy gdzie jesteś noc taka cicha dzisiaj jest zasnęły ptaki

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

chcę być sam chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo a ty wściekaj się płacz snuj rozważania jak sobie życzysz ten wybór daję ci poznaj co łaska kochającego pana a teraz dość już basta pssst (bo) chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo może już jutro za tydzień lub w ogóle kwestia nastroju emocji któż to wie jeśli ochotę będę miał to cię przytulę teraz po prostu nie (bo) chcę być sam chcę być sam chcę być sam moje maleństwo w ciszy mej w głuszy mej tak myślom moim oddaję pierwszeństwo masz przecież gifty przeróżne i wspomnienia fantazji skronie całowałaś dzięki mnie doceń kochanie me gesty i natchnienia i wybacz dzisiaj nie (bo) chcę być sam

muzyka: Marlena Zynger, Anna Borowska śpiewa: Marta Walesiak

nie ma mnie w harmonogramie nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć na najbliższy tydzień sprawdziłam często dzwoniłam widocznie jest wielu oczekujących mniej kłopotliwych bardziej zajmujących nie proszących o spotkanie pewnie nie chcą z tobą trwać luz konfitur mogą dać bez potrzeby zostawania na śniadanie nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć na najbliższe dwa tygodnie orzekła zgodnie i pogodnie Okręgowa Komisja Egzaminacyjna tę ciężką treść przyniosły mi słowa twe tak swobodnie w nich twoja siła jest i zawsze była nie ma mnie w harmonogramie twoich zajęć aż po kres Centralna Komisja Egzaminacyjna odrzuciła mój wniosek o powtórny test ponadto zabrakło środków na łapówkę myszy podziurawiły aktówkę pełną swobody bogatą w prawo do bycia młodym dziwnie zakochanym słabym i silnym w mnogości wyborów dinozaurem roślinnym nie ma mnie w twym planie zgodnie z twoim prawem

rec. Agnieszka Wielgosz

to jedno tango zatańczyć z panem chciałabym to jedno tango dusz bliskość tańcem będzie moim pośród chmur w czerwonej sukni podniebne tango niewielki rubin w koronie z szarych piór krapowa laka rozetnie błękit cynober ochrze poda rozświetloną dłoń pan spojrzy na mnie a wzrok przeniknie źrenic moich czerń by spocząć w umbrze i zmienić ją o ton wśród nadwiślańskich veridianów ultramaryny nurt i sjeny splotą bieg kibić swą złożę na ramieniu pana w duecie ze strachem krzyknie świerszcz kruki ze skarpy uniosą czarne włosy nad łazienkami i puławską przejdzie cień przy boku pana śnić będzie światło we łzach wzruszenia rozszczepi się ciemność zapadnie lecz barwy nie ustaną księżyc w ukłonie odda tytanową biel w nocnej ekspresji królować będzie szkarłat berłem mu werniks ja pana proszę o to jedno tango

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Ewa Dąbrowska (Teatr Żydowski)

miłość w Warszawskich Łazienkach miłość w Warszawskich Łazienkach widziałam wiele razy można spotkać ją w trou madame krąży wśród białych stolików w woni herbat i kaw młodzieńców i ich dam w muzyce słów starannie dobranych bądź wyśmianych przez satyra miłość ta smak ma szarlotki jajecznicy lub sera czasem stoi w alejce parkowej samotnie przy drewnianej ławce zapatrzona w liści rozmowę z wiewiórką i orzeszkiem bez świerszcza miłość ta duszę ma wieszcza co rozmawia ze swoim natchnieniem a słowa ulatują w przestworza niekiedy w trawie się chowa przy licealiście i licealistce a na stosie ich dyskusji i teorii nowej płonie pierwszym pocałunkiem miłość ta pachnie jak narcyz chwilami jak janowiec miłość w Warszawskich Łazienkach kroczy alejkami dumna jak paw i jego okiem spogląda na świat miłość ta jest kolorowa bezkompromisowa zdarza się że ucieknie jak spłoszony ptak lecz potem uparcie powraca i śpiewa na koronach drzew miłość w Warszawskich Łazienkach jest

muzyka: Dominika Świątek śpiewa: Dominika Świątek

Dzień z cyklu dni bez ciebie mija kolejny dzień z cyklu dni bez ciebie gramy tę scenę właściwe bez większych pomyłek czasem tylko któreś z nas zająknie się i w gotowy tekst zaplączą się słowa o tęsknocie ja częściej popełniam te wtrącenia łatwiej zapominam się tu prosiłabym reżysera o wyrozumiałość rola może zbyt trudna tak obiecuję powtarzać często będę ćwiczyć przed lustrem stanę się bardziej przekonująca dla siebie dla innych tylko proszę o cierpliwość nie wykluczam też kwestii mojego trudnego charakteru braku pokory wobec narzuconej konwencji zbyt wysublimowanego postrzegania rzeczywistości proszę wykorzystać w sztuce te cechy panie reżyserze bądź zwolnić mnie od razu proszę uwierzyć w możliwość innego przekazu coś na kształt pasji i namiętności w miejsce pustki obrazu odrobinę duchowości ja wiem panie reżyserze nie moją rzeczą stanowić o pana dziele jam aktor aktorzyna aktorzątko kaczątko brzydkie nie mnie łabędzi śpiew tylko kacze trele kaczele alternatywą milczenie i sen jutro następny dzień ta sama scena nowe ujęcia postaram się grać bez zarzutu muszę przecież zarobić na chleb tak minie kolejny mój dzień dzień z cyklu

rec. Agnieszka Wielgosz

tarantella pomieszały się nam dłonie zaskoczone zalęknione w ciszy myśli i łaknieniu w przerażeniu i rozterce choć pewnością swą wiedzione zagubiły nam się ręce dołączyły krople słone przyszły zewsząd były wszędzie pokłoniły się westchnieniom wzięły ciała w wiotkie lejce strużki plotły się z palcami wiły w bruzdach po przeguby by za nimi aż po łokcie w rzeźbie z żył popłynąć z trudem lecz uparcie tak zawzięcie brnęły ku ramionom jedne kiedy inne osłupiałe zapatrzeniem owładnięte opadały w tchnienia mgiełce niewidzialne znów na dłonie te tańczeniem swym przejęte zapadały w skroni głębie gdzie w skupieniu zrozumieniu pełzły czułe lekkie miękkie to znów wściekle oszalałe kotłowały się namiętnie w tym przedziwie i bezkształcie wśród muzyki co z zadumy i marzenia dwojga istnień zwykła istnieć samoistnie zaginęły nasze dłonie

przedwiośnie szarego poranka serce zadrżało struchlałe krople wysmagały liście westchnieniem nadeszło i ciepłem powiało wśród ciszy ubranej i biało i mgliście serce drgnęło mocniej niż zimowa trwałość ptaki wbiły skrzydła w różane zaranie i odchodząc z deszczem co tak tulił żałość zamilkło niemocą nazbyt długie łkanie świt zamieniał stroje coraz to odważniej blady róż we wiśnię mleczny lazur w błękit kontur zdał się jawić coraz to wyraźniej wiatr strunami szarpał tkwiąc na gryfie tęczy tak powstawał ranek nowy nieznajomy zbliżał się z maestrią śmiały zadziwieniem muskał blade usta blaskiem zamyślonym i nie pytał wcale wiodąc barwnym cieniem ranek to czy wiosna drżała rozpalona ziemia zapach niosła nęcąc własnym chceniem ciałem tak przywarłam wonią uwiedziona i jak ziemia owa stałam się pragnieniem

Książka Nemini vox deneganda. Każdemu wolno mówić jest dostępna w sprzedaży w sklepach:

• EMPiK
• Główna Księgarnia Naukowa im. B. Prusa
• Traffic Club
• Tarabuk